سامانه جامع مسکن | از زمین تا زندگی
سکنانت؛ سامانه جامع مسکن
سامانه جامع مسکن

زنگ خطر برای شرکت‌های ساختمانی؛ وقتی سفارش طراحی زودتر از پروژه افت می‌کند

نویسنده: تحریریه سکنانت

رکود صنعت ساختمان معمولاً زمانی در آمار عمومی آشکار می‌شود که ساخت پروژه‌ها کم شده و سفارش تولیدکنندگان مصالح افت کرده است؛ اما نشانه‌های نخست ممکن است ماه‌ها زودتر در دفتر شرکت‌های طراحی و معماری دیده شوند. مؤسسه معماران آمریکا در پژوهشی که چهارم نوامبر ۲۰۲۶ منتشر کرد، بار دیگر رابطه صورت‌حساب خدمات معماری و روند مخارج ساخت‌وساز را بررسی کرده است. نتیجه اصلی برای مدیران شرکت‌های ساختمانی این نیست که یک شاخص خارجی آینده ایران را پیش‌بینی می‌کند، بلکه این است که پیش از کاهش درآمد اجرایی می‌توان مسیر ورود سفارش‌های جدید، تعویق پروژه‌ها و احتمال تبدیل قرارداد طراحی به عملیات را سنجید.

مدیران پروژه در کنار جرثقیل و ساختمان نیمه‌تمام؛ تصویرسازی موضوعی

طبق توضیحات این مؤسسه، شاخص Architecture Billings Index یا ABI از سال ۲۰۰۵ به‌عنوان یکی از نماگرهای پیش‌نگر فعالیت ساخت‌وساز آمریکا استفاده شده است. در گزارش وضعیت سپتامبر ۲۰۲۶، مؤسسه اعلام کرده بود شرایط فعالیت دفترهای معماری ضعیف‌تر شده و متوسط موجودی کار پروژه‌ها در انتهای فصل سوم به ۶٫۲ ماه رسیده؛ در پایان فصل نخست این عدد ۶٫۶ ماه گزارش شده بود. این ارقام به نمونه شرکت‌های پاسخ‌دهنده در آمریکا مربوط‌اند، نه صنعت ساختمان ایران، اما شیوه خواندن آنها می‌تواند برای شرکت‌های ایرانی مفید باشد.

چرا سفارش طراحی پیش از قرارداد ساخت اهمیت دارد؟

یک پروژه از مطالعه امکان‌سنجی به طراحی اولیه، تأمین مالی، اخذ مجوز، انتخاب پیمانکار و اجرا می‌رسد. وقتی کارفرما سفارش طراحی را عقب می‌اندازد یا پس از تهیه نقشه تأمین مالی نمی‌شود، کارخانه فولاد یا تیم اجرای پروژه ممکن است هنوز این تغییر را در فاکتورهای امروز خود مشاهده نکند. بنابراین کاهش تقاضای طراحی می‌تواند هشداری باشد که با فاصله زمانی وارد قراردادهای اجرا و سفارش مصالح می‌شود. با این حال، این ارتباط قطعی و یکنواخت نیست؛ پروژه دولتی، مسکونی، بیمارستانی و تجاری چرخه تصمیم‌گیری متفاوت دارند.

تحلیل مدیران باید سه جریان مستقل را بسنجد: پروژه در حال اجرا، سفارش قطعی آینده و فرصت فروش که هنوز قرارداد ندارد. جمع‌زدن ارزش پیشنهادی هر سه گروه در یک عدد «حجم پروژه‌های شرکت» خطرناک است. ممکن است سبد ظاهری سفارش‌ها بزرگ بماند، اما بخش زیادی از آن ماه‌ها در انتظار پروانه یا اعتبار بانکی باشد. در این وضعیت هزینه ثابت دفتر، تجهیزات و کارکنان ادامه دارد، در حالی که درآمد اجرایی متناسب رشد نمی‌کند.

پژوهش ۲۰۲۶ درباره تأخیرها چه می‌گوید؟

در گزارش پژوهشی AIA همچنین به سنجش پروژه‌های متوقف‌شده و عقب‌افتاده اشاره شده است. طبق نظرسنجی اولیه سال ۲۰۲۶ از دفترهای معماری آمریکا، نزدیک به یک‌سوم پروژه‌ها از منظر ارزش دلاری طی شش ماه پیش از پرسشگری با تأخیر قابل توجه، توقف نامحدود یا لغو روبه‌رو بوده‌اند. این سهم نباید با تعداد پروژه‌ها یا نرخ رسمی تعطیلی صنعت اشتباه گرفته شود. مقصود آن است که ارزش اقتصادی قراردادهای معلق می‌تواند بیش از آن باشد که از روی تعداد تابلوهای کارگاه خالی به نظر می‌رسد.

برای پیمانکار ایرانی، یک خطر مشابه زمانی رخ می‌دهد که شرکت به امید انعقاد قرارداد بزرگ آینده، ماشین‌آلات اجاره می‌کند یا تعهد خرید بلندمدت می‌دهد. اگر کارفرما تحویل زمین یا ضمانت‌نامه لازم را به تعویق بیندازد، هزینه آماده‌باش بر عهده پیمانکار می‌ماند. در مقابل، توقف همه خریدها از ترس رکود نیز ممکن است فرصت پروژه‌های آماده اجرا را از بین ببرد. راه‌حل عملی، پیوند دادن تعهد منابع به نقاط عطف قابل اثبات است.

داشبورد مدیریتی پیشنهادی برای شرکت‌های ایران

شرکت ساختمانی می‌تواند هر ماه تعداد استعلام‌های جدید، ارزش پیشنهادهای ارسال‌شده، نسبت پیشنهاد پذیرفته‌شده، درصد پروژه‌های منتظر تأمین مالی، مدت متوسط اخذ مجوز و روزهای عقب‌افتادگی وصول مطالبات را ثبت کند. این داده‌ها باید بر اساس نوع پروژه، کارفرما و منطقه تفکیک شوند تا یک پروژه بزرگ همه میانگین‌ها را منحرف نکند. معیار دیگری که اغلب فراموش می‌شود سهم درآمد تکرارشونده از نگهداری، بازسازی و خدمات فنی در برابر قراردادهای جدید ساخت است. تنوع مناسب فعالیت می‌تواند از نوسان درآمد بکاهد، هرچند هزینه مدیریت آن را هم بالا می‌برد.

نمونه فرضی روشن است: اگر شرکتی ۲۰ فرصت قرارداد در دست مذاکره با ارزش مجموع ۳۰۰ میلیارد تومان داشته باشد، نمی‌تواند کل رقم را جریان نقد آینده بداند. با احتمال تحقق متفاوت هر فرصت و نیاز به پیش‌پرداخت، ممکن است ارزش قابل اتکای برنامه بسیار کمتر باشد. احتمال‌ها باید بر پایه سابقه واقعی قراردادهای همان شرکت محاسبه شوند، نه یک درصد ثابت خوش‌بینانه. این سناریو فقط روش تحلیل را نشان می‌دهد و برآوردی از بازار ساختمانی ایران در آبان نیست.

مدیریت نقدینگی در دوران ابهام

وقتی نشانه‌های پیش‌نگر ضعیف می‌شوند، اولویت مدیرعامل باید حفاظت از توان اجرای تعهدات موجود باشد. برنامه نقدی سیزده‌هفته‌ای، تهیه فهرست پرداخت‌های غیرقابل تعویق و سنجش حاشیه سود هر قرارداد می‌تواند تصویر دقیق‌تری از ظرفیت شرکت بدهد. تفاوت سود حسابداری با پولی که واقعاً در حساب است، در پروژه‌های چندمرحله‌ای بسیار مهم است. پیش‌پرداخت مشتری هم درآمد آزاد شرکت نیست؛ بخشی از آن برای انجام همان تعهد هزینه خواهد شد.

قراردادهای مشارکت، پیمانکاری و خرید مصالح باید بندهای افزایش هزینه، تأخیر کارفرما و تعدیل احتمالی را با مشاوره حقوقی و طبق قرارداد واقعی روشن کنند. استفاده از تجربه آمریکا نباید به کپی‌برداری شاخص ABI برای ایران ختم شود؛ در ایران نرخ تورم، نوسان ارز و تأمین انرژی می‌تواند رابطه میان سفارش طراحی و اجرای پروژه را تغییر دهد. اما یک درس مدیریتی عمومی باقی می‌ماند: شرکت حرفه‌ای قبل از خالی‌شدن کارگاه، کیفیت و احتمال تحقق سفارش‌های آینده را می‌سنجد.

جمع‌بندی برای تصمیم‌گیران صنعت

خبر تازه AIA یادآوری می‌کند رشد یا رکود صنعت ساختمان فقط به تعداد جرثقیل‌های فعال وابسته نیست. زنجیره سفارش از اتاق طراحی آغاز می‌شود و قبل از رسیدن به کارگاه چندین گلوگاه مالی و اداری را پشت سر می‌گذارد. مدیر شرکتی که این مراحل را جداگانه اندازه می‌گیرد، می‌تواند برنامه استخدام، اجاره تجهیزات و خرید مواد اولیه را به شواهد پیوند بزند. چنین رویکردی تضمین سود نیست، ولی احتمال تصمیم بر اساس وعده قراردادهایی را کم می‌کند که هنوز آماده شروع نشده‌اند.

اشتراک‌گذاری

نظرات کاربران

ثبت دیدگاه در نسخه آزمایشی فعال نیست.